Menu

Psychoanaliza

Psychoanaliza, czyli analiza struktur i funkcjonowania aparatu psychicznego człowieka.Tworzenie psychoanalizy rozpoczął Zygmunt Freud w latach dziewięćdziesiątych XIX w. Przedmiotem zainteresowań teorii psychoanalitycznych są siły psychologiczne, świadome i nieświadome, które wyznaczają funkcjonowanie psychiki. Siły te nierzadko wchodzą ze sobą w konflikt, który zabiera energię potrzebną na rozwój jednostki. Na bazie takiego konfliktu może powstać choroba, najczęściej nerwica. Najpowszechniejszym konfliktem ludzkim wg psychoanalizy jest konflikt między dążeniem a unikaniem. Pojawia się on w momencie, kiedy bardzo czegoś pragniemy, lecz jednocześnie coś hamuje nas przed zbliżeniem się do pożądanego obiektu. Czynnikiem hamującym może być lęk, nasze sumienie, lub wg Freuda kultura, która to ogranicza ludzkość najbardziej i nie pozwala na wyzwolenie się pierwotnym popędom. Koncepcję psychoanalizy Freuda zmodyfikowała i rozbudowała grupa klinicystów, zwanych obecnie neopsychoanalitykami. Do przedstawicieli neopsychoanalizy należeli: Karen Horney, Carl Gustaw Jung, Alfred Adler, Carl Rogers, Erich Fromm, Erik Erikson, Harry Stack Sullivan etc. Powiedz mi, w co inwestujesz swoje libido, a powiem ci, na jakim etapie rozwoju seksualnego jesteś Libido stanowi energie psychiczną, która może zostać skojarzona z licznymi formami działania. Obecnie pojecie to rozumie się najczęściej, jako określenie popędu seksualnego. Freud wyróżnił cztery fazy rozwoju psychoseksualnego. Faza pierwsza-oralna, kształtuje się na bazie przyjmowania pokarmu, czyli jednej z pierwszych czynności niemowlęcia. Strefy erogenne stanowią wówczas jama ustna i przełyk. Druga faza to faza analna, w której libido jest związane z okolicami odbytu, a przyjemność związana jest z czynnościami defekacji. Faza falliczna związana jest już z narządami płciowymi. Przyjemność dotyczy ich drażnienia i stanowi początek dorosłych zachowań seksualnych. Ostatnia faza to faza genitalna i rozpoczyna się wraz z okresem pokwitania. To właśnie w tym okresie rodzi się zdolność do miłości i chęć niesienia przyjemności partnerowi. W pełni rozwinięta dojrzałość psychoseksualna wiąże się ze zdolnością do miłości i pracy. Istnieje niebezpieczeństwo zatrzymania się na każdej z wyżej opisanych faz rozwoju przy równoczesnym normalnym rozwoju w innych sfera psychiki. Zatrzymanie takie na konkretnej fazie rozwoju Freud nazywał fiksacją. Fiksacja wynika z błędnego postępowania z dzieckiem i nieodpowiedniej socjalizacji. Zasada przyjemności, realizmu oraz sumienie i ideały, czyli co tkwi w ludzkiej osobowości.Freud uważał, że strukturę osobowości tworzą trzy siły: id, ego i superego. Id reprezentuje procesy pochodzenia biologicznego, czyli najbardziej pierwotne pragnienia i popędy. U noworodka niemal cała osobowość owładnięta jest id, które rządzi się zasadą przyjemności. Dla id jedynym motywem jest zaspokojenie swoich popędów. Ego dąży do realizmu, a więc wyraża pragnienia id i zaspokaja je w sposób zgodny z wymogami rzeczywistości. Superego to nasze sumienie i ideały. Tę strukturę każdy człowiek nabywa z wiekiem w procesie wychowania. Lęk przed karą ze strony rodzica zostaje stopniowo uwewnętrzniony i zagnieżdża się w postaci superego, które już na zawsze kontrolować będzie funkcjonowanie człowieka. Dodatkowym zadaniem ego jest pogodzić impulsy z id z impulsami z superego. W praktyce chodzi o to, aby zaspokoić swoje popędy i potrzeby w sposób dostępny naszym możliwościom, ale także akceptowany społecznie i zgodny z naszymi wewnętrznymi normami. Jest to nielada sztuka, w której brak biegłości może zaowocować chorobą psychiczną i społecznym ostracyzmem.

Tagi: , , , , , , ,

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *