Piegi

Piegi są to skupiska melanocytów o szczególnej aktywności, które pod wpływem ultrafioletu wytwarzają pigment znacznie szybciej niż w skórze otaczającej. Zewnętrznym objawem tego zjawiska jest powstawanie okrągłych niewielkich plam, nie wyniesionych nad powierzchnię skóry. Barwa ich jest różna – od żółtej do brunatnej. Lokalizacja symetryczna obejmuje najczęściej twarz, szyję, kark i kończyny górne. Ponieważ największe nasilenie aktywności melanocytów występuje w okresie wiosennym przy pierwszych opalaniach, dlatego w postępowaniu leczniczym trzeba wziąć to pod uwagę i stopniowo przyzwyczajać skórę do promieni słonecznych. Opalanie należy rozpocząć już w okresie zimowym pod specjalnymi lampami emitującymi ultrafiolet. Stosuje się również maść hamującą wytwarzanie melaniny, smarując chore miejsce dwa do trzech razy dziennie, a potem rzadziej. Celem wybielenia skóry twarzy w warunkach domowych stosuje się zmywanie maślanką, sokiem z ogórków, sokiem z cytryny rozcieńczonym wodą. Piegi można wybielić wodą utlenioną zmieszaną z mąką ziemniaczaną. Powstałą papkę nakłada się na twarz i pozostawia aż do wyschnięcia. Po wymyciu nakłada się krem odżywczy. Znamiona są wrodzonymi nieprawidłowościami skóry powstającymi w życiu płodowym. Mimo że części ich uwidacznia się na skórze już przy porodzie, są takie, które mogą być dostrzeżone w późniejszym wieku. Ponieważ znamiona i nowotwory łagodne cechuje nadmierny rozwój tkanek, dlatego przeprowadzenie ścisłej granicy między tymi schorzeniami jest często niemożliwe. Nowotwory łagodne rozwijają się przez rozrost różnych tkanek na przykład: z tkanki włóknistej powstają włókniaki i bliznowce, a z tkanki tłuszczowej tłuszczaki. Nowotwory łagodne nie stanowią zagrożenia i nie powinny wzbudzać niepotrzebnego niepokoju. Większość ludzi posiada, bowiem jakieś znamiona i często są one nawet niezauważalne. Jedynie większe stanowią defekt kosmetyczny i dlatego wymagają leczenia. Porady lekarskiej należy również zasięgnąć, jeśli znamię, nawet niewielkie ulegnie powiększeniu lub przekształci się w trudno gojące owrzodzenia, co może być początkiem zezłośliwienia. Skóra może być miejscem rozrostu nowotworów złośliwych. Każde niegojące się owrzodzenie lub rosnący guzek powinny być badane przez lekarza dla wykluczenia tego typu zmian. Wczesne rozpoznanie i zastosowanie leczenia daje niemal całkowitą pewność usunięcia zmian chorobowych. Skóra człowieka spełniając swoją rolę w ciągu dziesięcioleci życia bierze na siebie oddziaływanie niekorzystnych czynników zewnętrznych. Nie jest to jednak dla niej obojętne, a jeżeli do tego dołączy się ponadto pewną skłonność osobniczą na podłożu skóry starczej mogą rozwijać się specyficzne wykwity, które są znamionami skóry starczej. Należą do nich między innymi: brodawki łojotokowe. Są to twory wywodzące się z tkanki nabłonkowej, pojawiające się w starszym wieku w miejscach, gdzie nasilony jest łojotok. Są one wyniosłymi plamami naskórkowymi, okrągłymi lub owalnymi, różnej wielkości, koloru ciemnożółtego do ciemnobrązowego. Powierzchnia ich jest brodawkowa i tłusta. Innym przykładem jest Rogowacenie starcze. Może ono powstać na podłożu skóry starczej lub zmienionej zwyrodniowo poprzez działanie ultrafioletu. Zmiana ta rozwijająca się w miejscach odsłoniętych. Jest to nawarstwienie rogowe koloru żółtobrunatnego, o nierównej powierzchni, mocno przylegającego do podłoża. Ogniska te wymagają porady lekarza, szczególnie, gdy na obwodzie pojawi się czerwona otoczka lub wytworzy owrzodzenie – co może być początkiem zezłośliwienia. Leczenie jest związanie z opracowaniem chirurgicznym.

Tagi: , , , , , , , ,

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *